Jongens en meisjes

Mijn dochter helpt mij graag met de was. Dat wil zeggen, ze geeft mij één kledingstuk aan, soms twee en daarna vraagt ze of mijn fotoboeken mag bekijken. Die staan namelijk op zolder, waar ook de wasmachine staat.

Het is gek om mijn kleine meisje naar foto’s te zien kijken van mij als klein meisje. Het is een soort looping in de tijd, een ‘full circle’. De albums zijn nog door mijn oma gemaakt en ze heeft bij de foto’s geschreven met een fijne pen. In het schuine handschrift wat mensen toen gebruikten. De kaften van de albums zijn geweldig retro en zou je zo weer kunnen verkopen in Utrecht in een leuk winkeltje aan de Oude Gracht. Maar dat doen we natuurlijk niet, we koesteren onze oranje-bruine albums voor de generaties die komen.

Lees verder Jongens en meisjes

Dam

Heeft u de uitzending van de dodenherdenking door de NOS gezien?

Het was weer een waardig spektakel.

De mensen hadden hun stemmige ernstige gezichten opgezet. Een ongepaste opwinding maakte zich van hen meester, dat zag je zo. Vroeger zag je tijdens de twee minuten stilte ingezoomde beelden van het paleis op de Dam, of op de andere zender heen en weer wiegend duingras, zodat je je op je gedachten kon concentreren. Stilstaande beelden van een paleis of van gras, dat kan tegenwoordig blijkbaar niet meer. Dan zapt de computergeneratie direct weg. Lees verder Dam

Alien

Soms denk ik dat ik met een buitenaards wezen in huis woon. Nee niet mijn man, want hoewel die volgens sommige mensen van Mars komt, begrijp ik mijn man het grootste deel van de tijd echt wel. Nee ik bedoel die kleuter, dat minimannetje dat is gegroeid uit die kleine wriemelende baby die vier jaar geleden voor het eerst zo onschuldig naar mij opkeek. Lees verder Alien

9-11

Het was heet. Het hele seizoen in Zuid-Frankrijk was het heet. Tot eind augustus, toen de nachten zo koud begonnen te worden dat we de rode dekens in stapels over ons luchtbed heengooiden.

Mijn groen-rode Eurocamp uniform plakte overdag aan mijn bovenbenen en aan mijn buik. Lees verder 9-11